Witte stilte

Ik geloof niet dat ik ooit met het peloton heb gerend, om dit te doen is een speciaal soort moed nodig; dag na dag luisteren naar hetzelfde geluid. Maar het alleen doen gaat niet zonder zijn gevaren - het ontmoeten van andere soorten freak.

Meer en meer begin ik te begrijpen dat God in een heldere hemel leeft, die Hij alleen op een zondag verlaat, vermoedelijk om de roedel waarmee hij loopt gerust te stellen.

Ik geloof meer in de vegende rondingen van het lichaam van een vrouw, zie meer door de ogen van een vrouw op elke dag van de week en bewaar mijn eigen zondagen voor seringen, en jij, hier thuis, veilig. Wat engelen betreft, ze zijn net zo duidelijk voor mij als mijn vrienden, nog steeds in aardse kleding.

Ons verhaal begon in Tobermory, waarin we spraken over hoe we ons door het leven gingen voorstellen en niet ontdekken wat het betekent om een ​​echte soulmate te vinden, iemand met wie we alle bewustzijn van de buitenwereld verliezen als we lachen en liefhebben en huilen en nog wat liefhebben.

We waren gekleed om naar buiten te gaan, maar de lucht was opengegaan en stortregens naar beneden gestuurd terwijl we elkaars hand vasthielden, lachten en renden met het enthousiasme van jonge geliefden naar de auto.

Voor ons was het een heel romantische, een zinvolle dag om te onthouden. We luisterden naar liedjes, vergoten tranen en voordat ik de veerboot bereikte, parkeerde ik de auto op een afgelegen plek. We wisten allebei wat we gingen doen. Het was een emotioneel afscheid. Alleen zij en ik zullen de betekenis ervan weten.

Geen geld had die paar dagen kunnen kopen. Ik wist dat ik me nooit kon voorstellen dat ik oud zou worden zonder mijn vreugde, verdriet, pijn en pijn te kunnen delen met iemand waar ik om geef en iemand die hetzelfde voor mij voelde.

Moeilijke tijden volgden - maar liefde vond een manier om alles door te snijden.

Ik drink nogal wat. Ik ben geen alcoholist maar ik vertrouw erop te veel te drinken. Ik heb misschien een biertje met lunch, (als ik me herinner om te lunchen), misschien een fles wijn in de avond. Dat is echt alles. De tijden dat ik te veel drink, zijn wanneer ik wegga. Dan drink ik stiekem in mijn hotelkamer want ik ben bang om mensen te ontmoeten.

Ik zal niemand ontmoeten.

Dat is de kern van alles. Ik heb geleerd dat alleen geliefden elkaar onderweg zo diep kunnen verwonden.

Wat ook de aard van de relatie was, het bracht in het begin veel vreugde en een gevoel van verkenning.

En toch zijn het zo vaak dat die mensen, eenmaal vervuld op liefde, vóór het lijden, de bitterheid en de jaloezie, dan alleen verdergaan, met tegenstrijdige ideeën over wat daarna.

Wanneer ik gewond ben, leef ik het liefst in een grote witte stilte waar ik de roep van het wild kan horen ... weg van de kwelling van alcohol. Altijd al groter willen worden in de grootsheid van het leven door de eenvoudigste dingen te doen, de echte dingen, de weg durven wijzen, gewoon een stille man die stille dingen doet, een geluid maken dat het luisteren waard is.