Bron: Pixabay

Er is een kikker op mijn tafel

En hoe het alles veranderde

Toen ik bijna zeven jaar geleden voor het eerst naar mijn huidige appartement verhuisde, had ik wat decoratie nodig, dus kocht ik twee keramische kikkers. Beide kikkers zijn effen wit. Een van hen zit te mediteren in een lotushouding. Het ziet er helemaal gelukzalig uit. Het is hilarisch.

De andere witte kikker zit gewoon omhoog te kijken in de lucht (of naar mij als ik ernaar kijk). Niets hilarisch. Gewoon een kikker.

De mediterende kikker zit bovenop een boekenkast vol boeken. De andere kikker heeft de afgelopen bijna zeven jaar in een grote kleipot gezeten die een palmboom vasthoudt. Een palmboom krijgen is altijd een van de eerste dingen die je doet als je naar een nieuw huis verhuist, toch?

Nou, ongeveer een week geleden, om een ​​onverklaarbare reden, nam ik die kleine kikker uit de palmpot. Het was nogal vies, dus ik heb het gewassen en gedroogd. En toen gaf ik het een nieuwe plek in mijn huis.

Mijn appartement is klein. Er is geen eetkamer maar er is een kleine ruimte tussen de kleine keuken en de kleine woonkamer die net groot genoeg is voor een kleine bistrotafel met glazen blad. Dit tafeltje dat ik voor deze ruimte heb gekocht, was oorspronkelijk bedoeld als terrasmeubilair, maar het ziet eruit en werkt perfect voor die plek. Gezien de duizenden kamerplanten in mijn appartement, past de tafel uitstekend.

Ik heb echter geen terrasstoelen gekocht die bij de tafel horen. In plaats daarvan kreeg ik twee korte houten barkrukken die volledig onder de tafel konden worden opgeborgen wanneer ze niet in gebruik waren. Wanneer leven in kleine kwartjes centimeter materie.

De plek waar deze tafel zit, is het middelpunt van alle energie die door het appartement stroomt en wervelt. Je kunt je handen boven deze tafel houden en je kunt de verhoogde energie van het nexuspunt voelen. Het is best cool.

De plek waar deze tafel zit, heeft ook het drukste verkeer. Om van de keuken naar de woonkamer te gaan, passeer ik deze tafel. Om van de woonkamer naar de keuken of naar mijn kantoor en slaapkamer te gaan, passeer ik deze tafel. Als ik tijdens het schrijven een plas plassen, passeer ik deze tafel op weg naar de badkamer. Als ik mijn voordeur open en mijn appartement binnenkom, is deze tafel het eerste wat ik zie.

Vreemd genoeg heb ik nog nooit een maaltijd aan deze tafel gegeten. Ik zit zelfs nooit aan deze tafel. Nee, ik neem mijn maaltijden op een dienblad terwijl ik in mijn eetstoel zit, wat toevallig naast die eerder genoemde palmboom staat. Er is iets aan eten onder een palmboom dat de eetervaring lijkt te verbeteren.

Ik ben de afgelopen drie weken verschrikkelijk druk bezig geweest en dit heeft geresulteerd in een achterstand op mijn schoonmaak. Op een dag, een week of zo geleden, besloot ik een kwartier uit mijn schema te nemen om iets op te ruimen. En wat ik besloot schoon te maken, was die tafel.

Ten eerste lag er een stapel met ongewenste e-mail op tafel. Het is gewoon te gemakkelijk wanneer je het appartement binnenkomt nadat je de post hebt gecontroleerd of thuiskomt van je werk of winkelen om dingen gewoon op die tafel te gooien. Toen ik ernaar keek, realiseerde ik me dat ik nauwelijks de tafel kon zien voor alle onzin erop.

Bron: Pixabay

Dus gooide ik de ongewenste e-mail weg en legde al het andere weg. Vervolgens schrobde ik die tafel van top tot teen - samen met de twee krukken. Toen ik klaar was, ging ik achteruit en keek naar de tafel. Aan de kant van de tafel het dichtst bij de muur stond een kamerplant (duh) en voor de potplant stonden twee grote kommen. Een kom was vol met citroenen en de andere was vol met avocado's. (Twee vruchten die ik bijna dagelijks consumeer.)

Hoe meer ik naar de nu schone tafel keek, hoe meer er iets leek. Misschien was het kleur. Het scherpe contrast tussen het geel van de citroenen en het zwart / groen van de avocado's had iets nodig om de vibes te verzachten.

Toen keek ik toevallig naar de palmboom en de kleine witte kikker. Ik trok de froggie uit de pot en schrobde hem schoon en legde hem op de tafel voor de twee kommen fruit.

Het was perfect. Alle vibraties kwamen als het ware weer op één lijn.

Hoe dan ook, in de afgelopen week ben ik die kikker tienduizenden keren gepasseerd. En elke keer kijkt het naar me op. Ik heb de kikker nooit erg opgemerkt toen hij in de ingemaakte palm zat, ook al stond hij vlak naast mijn eetstoel. Nu kan ik het niet helpen, maar merk het elke keer als ik in mijn appartement rondloop.

Het blijkt dat deze kleine witte keramische kikker mijn universum diep heeft gekwetst. De tijd wordt nu gemeten door ‘voordat de kikker op tafel werd gelegd’ en ‘nadat de kikker op tafel werd gelegd.’ Deze kleine kikker heeft een traan in het weefsel van tijd en ruimte gescheurd. Alles is nu anders. Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Serieus, mijn realiteit is nu mysterieus intens anders.

Dus wat is de moraal van dit verhaal? Ik denk niet dat er echt een is. Ik weet niet zeker of er zelfs een verhaal is. Ik neem aan dat ik alleen maar erop wijs dat kleine, subtiele veranderingen in iemands directe omgeving kolossale verandering kunnen veroorzaken. Het draait allemaal om de energie en de vibes.

Copyright door White Feather. Alle rechten voorbehouden.
Mijn archief